Keşke Tanımasaydım Seni

Sen bana “Üşüdüm,” dedin diye ben kendimi yaktım, biliyor musun? Ama sen bunun
 değerini bilmedin. Ben evimde seni hayal ettim, çocuklarımızı hayal ettim, dünyanın
 seninle daha güzel olabileceğini hayal ettim. Ama sen içeri girmeyi reddettin, evimi
 başıma yıktın ve ben altında kaldım. Ama önemli değil, çünkü ne ev kaldı, ne de
 enkaz. Ben o enkazdan çıktım. Sen bana sevgisizliği öğrettin. Keşke seni hiç
 tanımasaydım...
 Yanıldım bu hayatta, birçok kez yanıldım. Ama en çok sana yanıldım. Sende
 yanıldım. Belki dönersin diye düşündüm, olmadı. Bıraktığın yerde öylece duruyorum,
 ne bir adım ileri gittim, ne geri. Yapbozun kayıp parçaları olur ya, bir tanesi kaybolur.
 Asla tamamlanamaz. O kayıp parça sen değilsin, benim. Sen geri kalanısın. Ve sen
 yoksun. Ben yapbozun o tek parçası olarak geçiriyorum hayatımı. Ve galiba birisinin
 beni bulmasını istiyorum, birisi çıksa da bulsa beni, diyorum. Bu dünyada belki birçok
 insana sevgiyi anlattım, bir tek sana anlatamadım. Ben ol ki anla!

Kendi değerini anladığın zaman anlayacaksın ne demek istediğimi. Gün gelecek,
 herkese “Keşke tanımasaydım sizi,” diyeceksin. Ben diyor muyum? Dedim.
 Ve demesi bir ömür sürdü.