Şermin

Ah şimdi ne olurdu nergis kokan diyarlarda, nergis kokulusunun yanında olsaydı.
 Anlatsa, anlatsa içinde tuttuklarını, anlattıkça ağlasa, ağladıkça anlatsa… Ona, onu
 ne kadar çok sevdiğini söylese, ah bir söyleyebilse! Onsuz sol yanının hep bir eksik,
 ezik kaldığını, acıyıp yandığını dese. O yokken yapamam dediği ne varsa yaptığını,
 alışamam dediği ne varsa alıştığını, ama bir tek onun yokluğuna alışamadığını
 söylese. Utanmadan, usanmadan! Haykırsa onu ne kadar çok sevdiğini tüm
 dünyaya. Dese, “Kimilerinin varlığı yakar, kimilerinin yokluğu, beni de en çok senin
 yokluğun yaktı nergis kokulum!” Öylece gözlerini kapasa ve mis kokulu annesinin
 koynunda uyansa. Ah keşke!

 Kötü hastalıktan yatan, kurtulup kurtulamayacağı belirsiz bir kadın. Onun hiç
 görmediği, tanımadığı, gönlü herkese uzak kız kardeşi. İkisi de kendi paylarına
 düşenleri yaşamışlardı ama ötekinin acısından habersizdiler. Ve onların, ikisine de
 annelik yapamamış, hayatı zorluklar ve evlatlarının acısıyla geçmiş, onları
 sevebilmek için yanıp tutuşan anneleri.
 
Üç kadının hikâyesi. 
Üç yaranın hikâyesi. 
Üç yaralının hikâyesi. 
 
Ve gün geldi, birbirlerini yaralarından tanıdılar, birbirlerini yaraları kadar anladılar.