Yeşil Beyaz Kırmızı

 “Canım kızım, söz, bir gün, masalların doğrusunu anlatacağım sana. Külkedisi, saray
 ve şatafat düşkünü olmayacak. Karınca, müziksever olacak, ağustos böceğinin
 konserlerini seve seve dinleyecek. İstifçi bir cimri olmayacak. Olur da kışın biri yardım
 isterse, yiyeceğini paylaşabilecek. En güzel uçurtmalar Gazze’de uçacak. Kudüs’ün
 bayram sabahlarında çocuklar ve kadınlar rengârenk bir umut demeti olacak.”
 Abdullah ve Fatıma… Evleri yıkılsa da yüreklerinin işgal edilmesine izin vermeyen bir
 baba-kız. Silahsız, savunmasızlar. Onca yıkımın ortasında bir vicdan anıtı olarak
 dikiliyorlar. Yuvalarına giden yolu umutla adımlıyorlar. Aileden geriye ikisi kalsa da
 sevdikleri yüreklerinde, toprağa bir zeytin çekirdeği gömüyorlar. Dünyanın hiç
 durmayan kıyametine bir fidan umuduyla direniyorlar. Bir yavru kediyi doyuruyorlar
 kendi lokmalarından. Yüzlerini güneşe dönüp gölgeleri arkada bırakıyorlar. Zeytin
 yeşili baharlara, şafak kırmızısı sabahlara, kar beyaz sevinçlere doğru yürüyorlar.