Zuhal Uğurtay Ayaydın

 ‘İnsanın orijinal hali çocukluğunda saklıymış’... Kendimi fark ettiğim yıllardan beri  defterlere bir şeyler karalardım. O acemice yaptığım resimler, yazdıklarım...  Meğerse hayatımın en güzel molalarına başlangıç olacakmış. Hayallerime  tutunurken, yıllar sonra yolum Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’ne çıktı ve  bu yol tutkuyla bağlandığım mimarlık mesleği ile devam etti. İnsan tercihlerinin  sebeplerini ve hiçbir şeyin tesadüf olmadığını zamanla anlıyor. Yaşamımda  edebiyat, mimarlık ve resim ruhumu iyileştiren, özgürleştiren en büyük şükran  sebeplerimden oldu. Yazmak, yaşamın diğer adıymış, yazdıkça bu gerçekliği  anlıyor insan. Kişinin ruhunu dinleyebilmesi, saygıyla tüm duyguları  selamlayabilmesi meğer bu sayede gerçekleşebiliyormuş... Kelimeler zihinden  dökülürken, unuttuklarına ulaşıyor insan, kendini hatırlıyor, dinginleşiyor,  gülümsüyor, özgürleşiyor... Ben bu duygularla başladım yazmaya. İnsanın  çocukluğu ile tanışması, kendini yaş alırken izlemesi, gittiği yolları anımsaması...  Hepsi bir arada olabiliyormuş, bunu anladım. Einstein boşuna, “Zaman tek yönlü  akmaz” dememiş. Zaman... Bunun keşfiyle başlayan bir hikâye benimki. Zaman  algısının değişmesi büyük heyecanlar sunuyor insana, sanırım ben bu heyecanı  yaşamak için gelmişim dünyaya; merak etmek, anlamaya çalışmak, öğrenmek,  anlamak ve bunları yaşamak için...